یادداشتهای من

مي دوني خيلي وقته كه رفتي

دلمو تكه تكه كردي

مثل يك تكه بلور من و از عمق وجودم ذره ذره كردي

يادته گفتي به من كه عاشقي

حالا باش ببين چه وعده كردي

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای ساز میکند . رویاهایش را آسمان پرستاره نادیده میگیرد

هر دانه برفی به اشک نریخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است از حرکات ناکرده

اعتراف به عشقهای نهان و شگفتیهای بر زبان نیامده

در این سکوت حقیقت ما نهفته است حقیقت تو و من