یادداشتهای من

نامه ای نه پیامی نه کلامی نه..

هفت شهر عشق را گشتم به دنبالش                    ندیدمش به کوچه ای به بامی نه.....

                                             تا که غربت یار من در بر گرفت

                                             دل بهانه های خود از سر گرفت

                                             گرمی خورشید هم آخر گرفت ......

سالها رفتند و من دیگر ندیدم

سروری نه  قراری نه  بهاری نه

هفت شهر عشق را گشتم به دنبالش

از آنهمه گذشته یادگاری نه!........

                                                                    کلبه ام خاموش شد

                                                                                         آتشم افسرد.........

                                                                                        غنچه های بوسه ام بر عکس او پژمرد

                                                                                        باد یاد عاشقان را برد........                    

نقل از http://ghz.blogfa.com/

         من  تو را...حضورت را...لمس کرده ام

                         من بوی غریب تو را میشناسم ...

                                              تو در دیار من شاید غریبه ای

                                                              اما در دیار غریب من دیاری داری آشنا 

                                                                             دیاری به وسعت عسق 

                                                                دیاری به وسعت نگاه من

                                                      دیاری بزرگ پر از پاکی

                                               بایست ای غریبه

                                   دیار خود را ترک مکن

                       این دیار بی تو خالیست 

             تو برای من آشنایی

                          تو برایم  از هر آشنایی آشناتری

                                           میشناسمت...میخوانمت...

                                                        شرمسارم...اما میخواهمت

                                                                      دیار آشنای تو در این دیار غریب

                                                                                                   قلب من است   

                                                                                     قلبی گرم...قلبی پاک  

                                                                      من به صدای قدمهایت

                                                                  به نگاه پر مهرت

                                                            به گرمی دستانت

                                                      خو کرده ام

                                               من به بودنت

                                          به آمدنت

                                   هر چند دیر به دیر...دلخوشم

                           بایست ای غریبه

                    دیار خود را ترک مکن

        دلخوشیم را از من مگیر 

این دیار بی تو خالیست....

توی یه موزه ی معروف که با سنگ های مرمر کف پوش شده بود, مجسمه بسیار زیبای مرمرینی به نمایش گذاشته شده بودند که مردم از راه های دورو نزدیک واسه دیدنش به اونجا می اومدن.

و کسی نبود که اونو ببینه و لب به تحسین باز نکنه

یه شب سنگ مرمری که کف پوش اون سالن بود؛ با مجسمه؛ شروع به حرف زدن کرد و گفت:

"این؛ منصفانه نیست!

چرا همه پا روی من می ذارن تا تورو تحسین کنن؟!

مگه یادت نیست؟!

ما هر دومون  توی یه معدن بودیم,مگه نه؟

این عادلانه نیست!

من خیلی شاکیم!"

مجسمه لبخندی زد و آروم گفت:

"یادته روزی که مجسمه ساز خواست روت کار کنه, چقدر سرسختی  و مقاومت کردی؟"

سنگ پاسخ داد:

"آره ؛آخه ابزارش به من آسیب میرسوند."

آخه گمون کردم می خواد آزارم بده.

آخه تحمل اون همه دردو رنج رو نداشتم."

و مجسمه با همون آرامش و لبخند ملیح ادامه داد که:

"ولی من فکر کردم که به طور حتم می خواد ازم چیز بی نظیری بسازه.

به طور حتم بناست به یه شاهکار تبدیل بشم .

به طور حتم در پی این رنج ؛گنجی هست.

پس بهش گفتم :

"هرچی میخوای ضربه بزن ؛بتراش و صیقل بده!"

و درد کارهاش و لطمه هائی رو که ابزارش به من می زدن رو به جون خریدم.

و هر چی بیشتر می شدن؛بیشتر تاب می آوردم تا زیباتر بشم!

پس امروز نمی تونی دیگران رو سرزنش کنی که چرا روی تو پا میذارن و بی توجه عبور می کنن."

آره عزیز دلم!رنج و سختی ها هدایای خالق مهربون هستیه به من و تو .

و یادمون باشه قراره اون قدر خوشگل بشیم که خودمون هم نمی تونیم از الان باور و تصور کنیم.

پس بیا ازین به بعد به هر مسئله و مشکلی سلام کنیم و بگیم:"خوش اومدی"

و از خودمون بپرسیم :

"این بار اون لطیف بزرگ چه موهبت و هدیه ای برامون فرستاده؟"